anakara -bir-

hadi çıkalım bir şeyler yapalım diyeceğimiz arkadaşlıkların özlemini çekiyoruz. belki de anakara benim için bu yüzden kıymetli ve özlemli. geçen sevgili ile anakara üzerine konuşurken "konur sokak" tan geçerken bir kese kağıdında az kestane alırız, sıcağında biraz ısınır sonra kestaneleri gömeriz dedim. gülüştük. 

dört kez anlaşılmamak üzerine

 aynı sokağı dört kere dönüp dolaşırken konuştuğumuzdan olsa gerek, anlaşıldığımı sanmıştım. elbette yanılmışım zira hiç anlaşılmamışım. 

öyleyse 

"uzanıp kendi yanaklarımdan öpüyorum"

Bobo

çok kahve az da çay içtim. herkes uyuyordu ben ödev yaptım, sabah okul var ve uyusaydım uyanmama üç buçuk saat olacaktı. olamadı.

özledim. çok özledim. anakara'da geçen günlerde konuştuklarımızı, yazdıklarımızı anımsadım. tuttuğum günlüklere bakmıştım cuma günü. üzülmüşüm çok üzülmüşüm ve dönmüşüm beni üzenlerden acıyan yerlerime merhem olmalarını ummuşum. işin ilginç yanı bana merhem yine onlar olmuş. 

çalışma masamda bir sinek geziyor şimdi. 

isterdim ki şu saat kaç olursa olsun uyumayalım, oturalım konuşalım: olmayanlardan, özlemlerden, hayal kırıklıklarından. konuşalım, konuşalım ki tükensin kalbi acıtan şeyler. sonra hayal kurmaya gelsin sıra...

ben bunları yazarken "Jehan Barbur-Naz Barı" çalıyordu usuldan. sinek etrafımda uçuyordu. herkes uyuyordu. bugün cunda'dan Umay'a aldığımız kedi figürü bana bakıyordu. söylemedim değil mi kızım kedi figürünün ismini "Bobo" koydu. 

 günlüklerce içimi döküyorum. geçmiyor. kendimden kaçamadığım. üstünü örttüğüm her ne varsa gelip buluyor beni. 

anlatılmıyor. ya da anlatamıyorum...

arsızca özlemek üzerine

sosyal medyada gezinirken "Anakara" içerikli sayfalarda buldum kendimi. boğazımda hafif bir kaşıntı, burnumda minik bir sızlama hissettim. yine çok özledim Anakara'yı. dersaneden çıkıp karanfil'de dolaştığım günler, dolmuşa binmek için kızılay'dan sıhhıye'ye yürüdüğüm akşamlar, hiçbir sebep yokken bestekar'dan tunalı'ya aylak aylak gezindiğim vakitler... bunca özerk olmadığım daha tıfıl hallerimde kardeşimle mahallenin ara sokaklarında gezindiğimiz; kimi zaman tek kale maç organize edip frikikleri kimin atacağına dair ettiğimiz kavgalar kimi zaman da sabah ezanı uyanıp bisikletlere atlayıp da fileli potanın olduğu basketbol sahasında yaptığımız 2-2 maçlar...

abla dedim, ben Anakara'yı çok özledim. özlemişsindir tabi, ben de çocukluğumu özledim dedi. haklıydı. belki de özlediğimiz şehirler değildi: özlediğimiz "çocukluğumuz"du. çocukluk, kurabildiğimiz sınırsız hayal ve hayalleri gerçek edebilme inancımızın da sınırsızlığıydı. büyüdükçe bu inançtan yavaş yavaş vaz geçirilmeye yönlendiriliyoruz. ve özlem iyice arsızlaşıyor.

sisleri dağıtanlar

umay ve sevgili'm (en çok da umay) içimdeki sisleri dağıtabiliyor. nasıl öyle olmasın ki, küçücük elleri kocaman bir gülüşü var kızımızın. son zamanlarda bize sarılarak uyuması da cabası.

tek başıma olsaydım ışığı, perdeyi kapatıp öylece yatardım. uyurdum, uyanırdım belki bir cigara yakar sonra tekrar uyur, uyanırdım. içim çok tuhaf, boşluğa bakıp durmak ihtiyacı duyuyorum sürekli. çok unutkanım ve hiç bu kadar unutmamıştım kendimi sanki. 

direnmemi sağlıyor ruhumun iki yanı.

yoruluyorum.

direniyorum.

düşüyorum.

kalkıyorum.

endişeleniyorum.

gözlerim dolu dolu gülüyorum.

yeni

kütüphanemden yeni bir kitap seçip, defterime bir şeyler yazarak kendimi yatıştırmaya çalıştım. insanın içine söz geçirmesi başka türlü mümkün olmuyordu.

 "dokunsan donacağım"

eksilmesin

 ablayla içilen rakı kıymetlidir. eksilmesin kadehler ve susmasın türküler.

"bakışlarımız birden buluşuverdi.
evvela gözlerim baktı, sonra ben baktım."

C.S

ne güzel anlatılmış dizelerde. bazen dalmışızdır uzaklara birden dikkat kesiliriz bir şeye. bazende dikkat kesilsek bile göremeyiz önümüzdeki güzellikleri. bunu daha iyi anlatan dizelere rastlar mıydım? Bilmiyorum.

İnsan oğlunun haleti ruh-iyesi devamlı değişik oluyor. bunun karşıdakini dinlememekle yada anlamamakla alakası yok. ilgi ilgisizlik yada başka somutlaştırılacak bir kavram değil sanki. an... o an ki durum... ama aşıksan tamda denen gibi ne zaman olursa ne olursa olsun. önce gözlerine bakarım sonra sana bakarım. anlarım kalbinden damlayanı, dilinin söyleyemediklerini.

COVİD19 günlerinde aşkta sevgi de başka devam ediyor:)

düşlem

hayat yeniliklerini bir rutin içinde sunuyor. ve ben şaşkınlıkla olağanlığın içinden fışkıran renkleri izliyorum. oysaki yaş alıyorum, artık yüzümde daha çok çil, az biraz kırışıklıklar var. yolları düşlüyorum hem de  üç kişilik yollar. bu düşüme eskisi kadar inanmıyorum ama eskisinden daha çok heyecanlanıyorum. 

umay

uzun süredir yazamamış olmamın bence makul bir sebebi var zira umayım, güzel kızım, tam 7 buçuk aylık oldu. düşünsenize bir canlının baştan ayağa; büyümesine, gülmesine, merakına, sesine, sevincine, derdine, öğrendiklerine şahit oluyorsunuz.

sek kahve'ye

biraz sakin sek kahve.
süreç bu vakte kadar çok güzel geldi, nefesini derinden al öyle bir nefes al ki en sevdiğin şehirleri getirsin aklına bu nefes.
yalnız değilsin. en sevdiklerin yanında: annen ve sevgilin. hemen hemen 1 haftaya en seveceğin de yanında olacak. ne kızını, ne anneni ne de sevdiğin adamı üzmeden neşeyle geçsin doğum. anılara anılara eklemek, umutlara yenilerini katmak zamanı.
mucizeye şahitlik etmek üzereyiz. bundan sonrası üç kişilik okunacak kitaplar, izlenecek filmler ve görülecek yerler. mesela biraz zamanlar sonra kahvaltıda siz gibi simit,çay, peynir seven bir umay olacak. düşünsene beraber bisiklete binilecek günleri. çadır kamplarına gidilecek belki hayaliniz gerçek olacak bir karavanınız olacak.
az kaldı..
uzak değil dünyanın kapıları.

6 yıl sonra

yollara ...: ilk öğretmenler gününe: öğrencilerinle beraber ilk öğretmenler günün. kutlu olsun sevgili'm. keşke yan yana olabilseydik... yollar.. zaman.. kim bilir ...

bundan tam 6 yıl evvel böyle demişim. şimdi evimizdeyiz, yan yanayız. küçük bir sahil kasabasında kızımızın doğmasını bekliyoruz. canım sevgilim, öğretmenler günümüz kutlu olsun.

son değil

ne kadar kötü insan görsek de, benzer olayları bir daha bir daha yaşasak da her daim şaşıracağız. belki üzüntüleri baştan baştan yaşayacağız. herkesin dediği gibi "saflık" olarak adlandıracağımız bir durum değil bu. insanın yüreğindeki iyilikle, sevgiyle ilgili kanımca. bünyenin kötüyü kabul edememesi gibi bir şey. varsın böyle sürsün. 

hani der ya türkü de:

"...

sevgi ne göğün yüzünde

sevgi ne yerin dibinde

sevgi baş ucunda.."

rica

duygusal dalgalanmalar biraz rahat bıraksanız ya beni.