eksilmesin

 ablayla içilen rakı kıymetlidir. eksilmesin kadehler ve susmasın türküler.

"bakışlarımız birden buluşuverdi.
evvela gözlerim baktı, sonra ben baktım."

C.S

ne güzel anlatılmış dizelerde. bazen dalmışızdır uzaklara birden dikkat kesiliriz bir şeye. bazende dikkat kesilsek bile göremeyiz önümüzdeki güzellikleri. bunu daha iyi anlatan dizelere rastlar mıydım? Bilmiyorum.

İnsan oğlunun haleti ruh-iyesi devamlı değişik oluyor. bunun karşıdakini dinlememekle yada anlamamakla alakası yok. ilgi ilgisizlik yada başka somutlaştırılacak bir kavram değil sanki. an... o an ki durum... ama aşıksan tamda denen gibi ne zaman olursa ne olursa olsun. önce gözlerine bakarım sonra sana bakarım. anlarım kalbinden damlayanı, dilinin söyleyemediklerini.

COVİD19 günlerinde aşkta sevgi de başka devam ediyor:)

düşlem

hayat yeniliklerini bir rutin içinde sunuyor. ve ben şaşkınlıkla olağanlığın içinden fışkıran renkleri izliyorum. oysaki yaş alıyorum, artık yüzümde daha çok çil, az biraz kırışıklıklar var. yolları düşlüyorum hem de  üç kişilik yollar. bu düşüme eskisi kadar inanmıyorum ama eskisinden daha çok heyecanlanıyorum. 

umay

uzun süredir yazamamış olmamın bence makul bir sebebi var zira umayım, güzel kızım, tam 7 buçuk aylık oldu. düşünsenize bir canlının baştan ayağa; büyümesine, gülmesine, merakına, sesine, sevincine, derdine, öğrendiklerine şahit oluyorsunuz.

sek kahve'ye

biraz sakin sek kahve.
süreç bu vakte kadar çok güzel geldi, nefesini derinden al öyle bir nefes al ki en sevdiğin şehirleri getirsin aklına bu nefes.
yalnız değilsin. en sevdiklerin yanında: annen ve sevgilin. hemen hemen 1 haftaya en seveceğin de yanında olacak. ne kızını, ne anneni ne de sevdiğin adamı üzmeden neşeyle geçsin doğum. anılara anılara eklemek, umutlara yenilerini katmak zamanı.
mucizeye şahitlik etmek üzereyiz. bundan sonrası üç kişilik okunacak kitaplar, izlenecek filmler ve görülecek yerler. mesela biraz zamanlar sonra kahvaltıda siz gibi simit,çay, peynir seven bir umay olacak. düşünsene beraber bisiklete binilecek günleri. çadır kamplarına gidilecek belki hayaliniz gerçek olacak bir karavanınız olacak.
az kaldı..
uzak değil dünyanın kapıları.

6 yıl sonra

yollara ...: ilk öğretmenler gününe: öğrencilerinle beraber ilk öğretmenler günün. kutlu olsun sevgili'm. keşke yan yana olabilseydik... yollar.. zaman.. kim bilir ...

bundan tam 6 yıl evvel böyle demişim. şimdi evimizdeyiz, yan yanayız. küçük bir sahil kasabasında kızımızın doğmasını bekliyoruz. canım sevgilim, öğretmenler günümüz kutlu olsun.

son değil

ne kadar kötü insan görsek de, benzer olayları bir daha bir daha yaşasak da her daim şaşıracağız. belki üzüntüleri baştan baştan yaşayacağız. herkesin dediği gibi "saflık" olarak adlandıracağımız bir durum değil bu. insanın yüreğindeki iyilikle, sevgiyle ilgili kanımca. bünyenin kötüyü kabul edememesi gibi bir şey. varsın böyle sürsün. 

hani der ya türkü de:

"...

sevgi ne göğün yüzünde

sevgi ne yerin dibinde

sevgi baş ucunda.."

rica

duygusal dalgalanmalar biraz rahat bıraksanız ya beni.

umay'a

şiirlerle, şarkılarla tüm gücümüzle hazırız sevgili Umay. ada sahillerinde bekliyoruz seni ;)

küçük bir sek kahve

karavan almak şart oldu artık:)
hayat garip oyunlar oynuyor bize, karavan baktığımız gün evimize küçük boy bir sek kahvenin katılacağını öğrenmemiz bunun bir kanıtı idi. evet artık bir değil, iki değil tam üç kişi olacağız. düşünmesi bile çok heyecanlı acaba gerçeği nasıl olacak?

olabilir

belki de ihtiyacımız olan tek şey bir karavandı sevgili :)

mutsuzum.

ve mutsuzluğa da varız evet..

bilmiyorum

çocuklar içlerine zarar verme isteğini almışlarsa, yetişkinlerin art niyetli olmasını neden garipseyelim ki? kafamdaki düşünceler ruhumu kemiriyor. hep iyi bir dinleyici oldum fakat hiç dinlenmedim. şu an farkındayım kompozisyon kurallarından koparcasına yazıyorum. paragrafı bozan cümleyi sorsalar "hepsi" denilebilir. öylesine alakasız içim, dışım. kitap okumayı azalttım, zincirleri bağlayan sayfalardı, evet.. bir yerinden başlamalıyım. ne vakit? nerede? bilmiyorum.

ses veriyorum

yazıyorum.
durmamacasına yazıyorum.

"...

yüreğim dağ başında unutulmuş vakur bir bayrak yırtılırcasına

bir kutup yıldızı bir ben bir dinmeyen ağrılarım

çiftleşen kuşların böceklerin insanların yalnızlığı

ve müthiş ağlamak istiyorum"

H.H. Korkmazgil

ağlıyorum da.

tahribat

31 yaşıma girmeye saatler kala...
mutlu etmek adına önce mutsuz etmek nedir? bir tür işkence yöntemi belki de... halbuki beni ehlileştirmenin yolunun bu olmadığını anlatmıştım defalarca. o güzelim duygular bir kenara gidiyor sadece öfke hissediyorum. sonrasında sinirlenince titreyen elim-ayağım beynime hükmediyor, evet, bunu atlatabiliyorum. onlardan oluyorum bir süre ve bitiyor.

"benden bir uyumsuz yaratmayı

nasıl başardınız

benden sizden biri yaratmayı

nasıl başardınız"

peki ya yüreğime hükmederse öfkem?
tahribatı çok kuvvetli olacaktır, biliyorum. tanıyorum kendimi...

"benden bir ruhsuz yaratmayı

nasıl başardınız

benden bir hissiz yaratmayı

nasıl başardınız"