ucuz uçak bileti

çocukluğumdan beri isterim farklı coğrafyalarda bambaşka sokaklarda dolaşmayı: kahve içeceğim yeri ararken kaybolmayı... çat pat ingilizcemle birisine yol sorup onu yarım yamalak anlayıp da kahve içeceğim mekanı bulduğumu sanmayı, belki birileri ile arkadaş olabilmeyi. çocukken hayal kurabilmek cidden hayal kurabilmek oluyor: bir kere dünyaları yerinde oynatabileceğine inanıyorsun. güçlüsün hem de herkesten güçlüsün. ülke ülke gezme hayallerimi kimi zaman bisikletin üstünde kimi zaman trenle bazen yürüyerek diye hayal etmiştim. bununla ilgili kitaplar okudum, filmler izledim, rotalar yaptım kendime hatta. büyüdükçe de anlattım insanlara hayallerimi hem de aynı heyecan ve inançla. sonraları en sevdiklerimin dahi beni geçiştirişlerini izledim, bana saygı duymayışlarını ve saçmaladığımı hissettirdiler. (insanlar sevdiklerine neden acımasızdır ki?) böyle hayalleri olmayanların benim hayallerimi yapabildiklerini gördüm, görüyorum. şimdi onların gezdikleri sokakları ben dinliyorum, izliyorum ama içim nasıl da buruk... 

neye göre kime göre bilmiyorum ama ucuz uçak bileti diye bir şey varsa umarım çıkar karşımıza...

400d

para biriktirmekteki asıl amacım irlanda' ya uçak biletlerini alabilmekti. gidiş-dönüş yaklaşık 2 bin tl'lik bir mebla söz konusu idi; gerçi bahsi geçen hava yolları firması oldukça kallavi bir firma, yani biraz cesaretim olabilse, duyduğum, okuduğum kadarıyla daha ucuz biletler bulunabilir sanırım. bilemiyorum. hayal kurmak cesaret mi gerektirir? bilemiyorum. her neyse, sonra düşündüm, anakara'dan düşülür yollara binilir uçağa ver elini ingiltere ardından deniz yoluyla irlanda. ya da avrupa olduğu gibi gezilir, sonra yine deniz yoluyla ver elini irlanda. ama para lazım, sanırım çok para lazım. hayal kurmak bedava da, gerçekleşmesini sağlamak biraz tuzluca sanırım. bir de hayalleri gerçekleştirme aşamasında "cinsiyet" sorununu aşmak lazım. güçlü kuvvetli bir er kişi olman lazım ki, gönül rahatlığı ile senin hayallerini desteklesin eş-dost-akran :) ben de dedim ki, hayallerinin yolunu açabilirsin; gittiğin yerler de insanlar tanıyacaksın, belki oturup yarım yamalak bir ingilizce ile dertleşip birer cigara tellendireceksin belki de sadece gidip oralarda insanları uzaktan izleyip geleceksin ama kimseleri yanında getiremeyeceksin; gördüklerin, şarkılar, denizler aklımda bir de gülümsemem de var olacaklar. e o zaman onları yanında getir, evet evet ihtiyacım olan bir fotoğraf makinesı idi, kendi kazandığım parayla aldığım bir makine. bana hayallerimin yolunu açacak gibi, umudun en zirvesi idi, kendimi güçlü hissetmenin bambaşka bir boyutu idi "canon" um. önce anakara'nın sokaklarını, insanlarını, yağmurlarını, seslerini, sus-puslarını çekmek üzere aldım 400d yi, biletleri almayı erteledim:) sanırsam yeteri kadar çekmediğim için anakarayı, halen ertelenmiş bir şekilde beklemekte yollar bizi. ama napayım, bazen fazla anlam yüklüyorum 400d ye, sanki ona bir şey olursa her şey berbat olurmuşçasına korkuyorum, kolluyorum onu. ama fotoğraflar biriktirmek lazım, belki o vakit anakara izin verir bize; başka ülkelerin denizlerinde soluklanmaya...