kork!

yazmayandan, okumayandan sadece konuşandan kork. içini dökme ona, uzak dur. dünyanın renklerini anlatma ona, anlamaz ki, alay eder. alay ettirmemeli bir insan kendiyle. kaçmalı ama alay ettirmemeli.
gitmeli..

iç çekmek

istemediğim bir hayatı yaşamaktan korktuğum için bana kızıyorlar. bana sarılmamakla tehdit ettikleri bile oluyor beni. nankör bir insanmışım. belki de doğrudur? hangimiz tanıdık ki kendimizi? ağlayan insana kızabilir misiniz siz? ben yapmazdım. ve ben çok ağlıyorum bugünlerde bana yine kızıyorlar. bence yeteri kadar kitap okumuyorlar. başka hayatlardan haberleri yok. ama sorsanız onlara en büyük silahları kadercilik. senin de kaderin böyleymiş ah be kuzum diyiverirler. inancı kullanmak ne kadar da tehlikeli değil mi? ve bunu huy edinmişler. 

yalnızım. 

kitaplar

mucizevi şeyler şu kitaplar:

bir kadın bir adama aşık olmuş;yazıvermiş, bir adam tren raylarında düşlere dalmış; yazıvermiş, bir çocuğun uçurtması, bir savaşın kalıntıları, bir meyhanenin kokusu, bir güvertenin nemi, bir bulutun rengi, bir yağmur'un şarkısı... birer birer yazılıvermişler. yazan ağabeylere-ablalara imreniyorum, imrendikçe yazmak istiyorum ben de fakat ben okuyorum. onlarca kitap var beni bekleyen kitaplığımda henüz okumadığım, hatta iki yenisini daha ekledik o onlarca mucizenin arasına. bazen sadece almayı seviyorum onları; ikinci sayfalarına adımı yazmak için. tarih ve şehir yazmak gibi bir alışkanlığım yok, çünkü hep aynı "anakara".. tarih de yazmıyorum genellikle çünkü zihnimi zorlayıp da ne vakit onları okuduğumu hatırlamayı seviyorum. belki başka şehirde kitaplar almaya başladığımızda bu alışkanlıklarımda değişir... kim bilir?