özet

söz açıldı bir kere şarkılardan..

sessizce

sarılmak.

.

.

toprağın çocukları

köy enstitüleri.

hayranlık duyduğum bir çok insan gibi benim de mucize olarak adlandırdığım bir yapılanmaydı. köy enstitüleri hakkında okurken, birilerinden dinlerken her zaman bir gurur yaşarım sonra ise bu gururun yerini derin bir üzüntü alır bende. eğitim fakültesi mezunu olarak nereden nereye geldiğimizi: aldığım, yetersiz gördüğüm eğitimi düşünürüm 2012'nin Türkiye'sinde. sonra yadsımam olanları; bir ülkenin eğitimi yıpratılır, yok edilir sonra o ülkenin insanlarının ileri adım atması olanak dışı bırakılır. düşünmek yasaklanır. susturulur iyiye, güzele ait her şey. ve biliyorlardı büyükler, 1940-1953 arası 21 enstitüsü ile 17 bin mezun veren köy enstitüleri aydınlık günler, düşünen insanlar demekti. ne de olsa aydınlık herkesin işine yaramıyordu...

eylülde gösterime girecek olan bir film.

heyecanlayım, meraklıyım. 

film hakkında:

http://topragincocuklari.com/

8

"bak, bu senin ışığın

dalların ay doğmuş, delice, delice zeytin"

mal

ne kadar ağlak bir insan oldum. sızlayan bir burun, düğümlenen bir boğaz. işte bu :) 

birileri düşlerimi çalıyor gibi.

ben de mal gibi bakıyorum giden zamanın arkasından.

umuş

edip cansever şiirlerimiz bir başka evde, ben bir başka evde, sevdiğim adam bir başka şehirde. şanslı olan ise cansever'in şiirlerinin olduğu ev.

"bütün iyi kitapların sonunda

bütün gündüzlerin, bütün gecelerin sonunda

meltemi senden esen

soluğu sende olan

yeni bir başlangıç vardır

parmağını sürsen dünyaya, rengini anlarsın

gözünle görsen elmayı, sesini duyarsın

onu işitsen, yuvarlağı sende kalır

her başlangıçta yeni bir anlam vardır.

nedensiz bir çocuk ağlaması bile

çok sonraki bir gülüşün başlangıcıdır."

                         edip cansever

iyi ki doğdun edip cansever!

diğer yandan sevdiğimin adamın olduğu şehir: ya senin şansın, benim şansızlığım..

soluk

üzülmenin bir tadı var mıdır?

ağız tadıyla üzülünür mü? 

ya  mutluluk?

küçük bir tebessüm müdür bunun hakkı?

bunun bir reçetesi yok ki. 

yok.

belki uykusuz bırakıyor beni mutluluklarım. belki insanlarla konuşmamı zorlaştırıyor üzüntülerim.

dünya'nın biz ona uymazsak bizi gözleriyle aşağıladığı yaptırımları var. içimize sinmiş kurallar, sesler, ifadeler...

isyan etsen de arkanda, sağında, solunda.. her yerdeler..

bir soluk gibi ellerindeler..

perdeli

"...

rahatsın, 

diyordu kadın,

ama o arada

birdenbire

odayı

sözgelimi

brezilya'ya çevirir bir çicek.

...

mutluluk mu,

diyordu kadın,

mutluluk:

açan tütün

körelten tütün."

             C.S.

küçük arı

okudum.

"eğer yüzün hayatın ağır tokatlarıyla şiştiyse, gülümse ve şişman bir adammışsın gibi davran."

dendi en sonunda.

bitti.

...

7

yağmur.

biraz daha.

cila

yeni keşiftir. üst üste behzat ç. içerikli yazılara cila niteliğindedir.

izleyin la!

:)

uyumayan bir sek kahvenin amacı, uykusunu düzene sokmak için direnmektir.

yaşasın şanlı direnişim!
:)

ispanyol meyhanesindeki abla'ya

bir şeyler söylemek istiyorum. evet. ne söyleyeceğime dair bir fikrim yok. doğrudur da ekrana boş boş baktığım. ama istediğim bir şeyi yapmak adına ekrana boş boş bakmam iyi bir adım değil midir sizce? bence çok yol kat ediyorum ben. piyuuu diye uçuyorum, yüzüyorum, duruyorum, düşüyorum. mesela az evvelde " piyuuu" demek istedim ve bunun için bir cümle kurdum. istedim ve yaptım. iyi bir adım daha mı attım ne? bir anakara gün doğumunda kendimi aşıyorum güzel insanlar. duyurulur.

kimse dünya'nın iyi bir yer olmasını istemiyor. yirmi beş yaşlarımda bunu anlamış bulunmaktayım. kimisine göre geç, kimisine göre de bunun için tam vakti bir yaş olabilir. bilemem. ben matematikçiyim arkadaş, bir ihtimal daha var onu bilirim. halbuki bundan 5-6 yıl evvel hayaller olduğu gibi bundan 2-5 gün evvel de hayaller vardı. ben şunu da anladım: bir hayal yıkıldığı vakit dünya bunu için bizi teselliye uğraşmaz. biz gideriz dünya'yı tebrik ederiz, yenilgiyi de kabul eder, paşa paşa uyuruz. belki de diyorum ispanyol meyhanesindeki kadının çığlık çığlığa şarkı söylemesi bundandır. 

ben defterime yazmaya başladım tekrar. rastgele dedim yine.

çok özledim çünkü.

özlemek çok garip, tarifi yok. bazen sıkı sıkıya sarıldığın bir eylül, bazen bitmesini istediğin bir ağustos.

öpüyorum ayrı ayrı.

behzat ç. dizi ve film müzikleri

lisedeydik. gençtik. birer anakaralı olarak tee o vakitlerden bilirdik pilli bebek diye bir grubun olduğunu. onların "siyah beyazı"yla büyüdük. sonra "berrak" ı söyledik bağır çağır içimizden. yeşil ipodumun içine "uyandırmadan" albümlerini eklemiştim, ilk iş. tüm şarkılarını ezbere bilirken, 2007 yılında ben artık üniversiteliyim, diğer albümleri "olsun" geldi.  halen yeşil ipodum vardı ve ikinci albümde hemen oracıkta aldı yerini. yine tüm şarkılar ezberlendi. zaten bir adam "hayaller içinde gün görmeye bak" derken ve yine aynı adam, cem kısmet, "ve bir eylül akşamında yaprak çıtırtılarıya yürüyorsun" diye seslenirken benim tek tük cigara içmem olağan dışı olmamalı idi.
(demezsem olmaz, pilli bebek, anakara'dır.)

şimdilerde yeni bir albüm çıkarmışlar. sanırım bir kaç hafta oldu. behzat amirim oradan oraya koştururken arkadan usulca çalan şarkılardan oluşuyor albüm. geçen sene gösterimde olan " behzat ç. seni kalbime gömdüm" filminin müzikleri de dahil.

dinleyin la !
:)

yazmak

sen hep yaz.

iyi geliyor. eylül gibi. 

ceviz ağacı

"...

yapraklarım ellerimdir, tam yüz bin elim var. 

yüz bin elle dokunurum sana, istanbul'a. 

yapraklarım gözlerimdir, şaşarak bakarım. 

yüz bin gözle seyrederim seni, istanbul'u. 

yüz bin yürek gibi çarpar, çarpar yapraklarım. 

..."

                                     Nazım Hikmet

önce okudum. sonra dinledim.

"yapraklarım ipek mendil gibi, tiril tiril
koparıver, gözlerinin,  gülüm, yaşını sil"

http://fizy.com/#s/1aj79h